Kalabalıkta Yalnızlık: Anlam ve Huzur

Bazen kalabalıkların ortasında duruyorum ve bir sessizlik gelip içime oturuyor.Etraf gürültü, insanlar konuşuyor, telefonlar çalıyor… ama ben duymuyorum.

Kendi içimde bir yankı var sadece.

Belki de bu çağın hastalığı bu: dışarıda her şey konuşuyor ama içeride kimse dinlemiyor.

Eskiden yalnızlık denince aklıma hüzün gelirdi. Şimdi bazen huzur geliyor.

Yalnız kalabilmek artık neredeyse bir lüks.Bir süre kimseye mesaj atmamak, hiçbir bildirime cevap vermemek, sadece kendiyle kalmak…

Bunlar bile sanki bir tür direniş gibi.

“Sessizlik, bazen en gürültülü çığlıktır.”

Bağlantı mı, Yalnızlık mı?

Her yerde “bağlantıdayız.”

Ama bu kadar bağlıyken, neden bu kadar kopuğuz?

Sosyal medya, bir yanıyla bizi birbirimize yaklaştırıyor; öte yanıyla uzaklaştırıyor.

Bir fotoğraf, bir hikâye, bir kelime… her şeyin ömrü birkaç saniye.

Hiçbir duygu tam yaşanmıyor, hiçbir kelime tam yerini bulmuyor.Belki de bu yüzden içimiz hep yarım.

Ben bazen telefonumu sessize alıyorum, sonra fark ediyorum ki en çok kendimden sessiz kalmak zorundayım.

Kendi iç sesim bile çok konuşuyor.

Sessizliğin Öğrettikleri

Yalnızlık kötü bir şey değil aslında.

Ama yalnız kalamamak kötü. Sessizlik bazen korkutur çünkü insan orada kendini duyar. Kendini duymaksa, her zaman kolay değildir. Bazen kalbimizin bile sesini kısmışız gibi yaşıyoruz.

Bir gün fark ettim: hiçbir şey yapmadan oturmak bile artık zordu. Kafamda sürekli bir “bir şey yapmalıyım” sesi vardı. Oysa belki de hiçbir şey yapmamak, yapılabilecek en iyi şeydi.

Bir süre sonra fark ettim ki sessizlik, insanı içinden temizliyor.

“Yalnızlık, kalabalıkların içinde kaybolmamayı öğrenmektir.”

Yalnızlık mı, Derinlik mi?

Yalnızlık bazen bataklık gibi çeker insanı; bazen de bir kuyu gibi derinleştirir. Farkı belirleyen şey, orada ne aradığımız. Eğer kaçmak için yalnız kalıyorsan, bu seni yutar.Ama anlamak için kalıyorsan, işte o zaman derinleşiyorsun.

Derinlik, insanın kendiyle konuşabilmesidir. Kendine soru sorabilmek, cevap bulmasan da o sorunun etrafında biraz kalabilmektir. Belki de mesele yalnızlıkta değil, yalnızlıkla ne yaptığımızdadır.

Sözün Özü

Modern çağın en büyük sınavı belki de bu:Bir süre hiçbir şey yapmadan, kimseye bir şey anlatmadan, sadece var olabilmek.

Kalabalıklardan değil, içsel sessizlikten doğan bir denge kurmak. Kendimizi duymak için önce dünyayı kısmak gerekiyor.

Sonra yavaş yavaş, derinlik kendiliğinden geliyor.

“Bazen susmak, kendine dönmenin en dürüst yoludur.”