Neredesiniz Babalar!!

Çocuk dediğimizde aklımıza ilk gelen kelime anne… Peki ya babalar?

Daha önceki yazılarımda toplumsal rol model olarak iki cinsin farklı misyonlar ile yetiştirildiğini belirtmiştim. Bu misyonlardan bazıları kadınlarda çocuk yetiştirmek erkeklerde ise eşine ve çocuğuna bakmak olarak karşımıza çıkmıştı. Buna göre hareket ettiğimizde çocuk yetiştirmek gibi önemli bir olguda sürecin tamamının annelere yüklendiği gibi bir tablo ortaya çıkıyor.

Anneler çocuğun her türlü bakımından sorumlu iken babalar süreçte neredeyse hiç yer almıyor. Çünkü babalar bütün gün ev dışında çalışıp, evdeki bireylerin ihtiyaçlarını gidererek görevlerini tamamladıklarını düşünüyorlar. Şu ana kadar yazdıklarımız biraz eskide kalmış özellikler gibi görünse de toplumun büyük bir kesiminde bu şekilde yaşamını devam ettiren aileler mevcut.

Bahsettiğimiz durumu yaşamayan ailelerde ise durum daha da vahim bir hal alıyor. Bu ailelerde hem anne hem baba çalışıyor ancak geçmişten gelen ve bilinçaltımıza yerleşen misyonlarımız değişmiyor. Anne çalışsa bile evden ve çocuktan yine kadın sorumlu oluyor.

Babanın çocuğuna yaklaşımı çocuğun kişiliğini etkiliyor.

Yukarıda bahsettiklerimizin ışığında değerlendirmemiz gereken durum babaların çocuk yetiştirme sürecindeki etkinliği ve önemi olacaktır. Çocukluk çağlarında anne ve baba karakterlerinin çocuk için ne kadar önemli olduğunu biliyoruz. Özellikle yaşamın ilk yıllarında güvenebileceği ve her daim takip edebileceği iki koca insan olarak çocuklarının hayatlarında yer edinirler anne ve babalar.

Gelişim sürecinde bazen rol model bazen ise rakip olarak görerek anne ve babaları sayesinde hayata hazırlanırlar. Böyle bir oluşumda baba karakterinin silik bir şekilde kenarda kalması çocuğumuz için ciddi ruhsal problemlere yol açabilecekken annelere de çok fazla sorumluluk yükleyecektir. Tüm bunları göz önünde bulundurursak baba karakterinin çocuğun yaşamının her evresinde var olması gerekir.

Baba karakteri kız çocuk ve erkek çocuğun üzerinde ayrı etkilere sahiptir. Ortalama üç yaştan itibaren cinsel kimliklerinin farkında olmaya başlayan çocuklar hemcins ebeveynleriyle özdeşim kurarak kendi cinsel kimliklerini oluşturmaya başlarlar. Bu doğrultuda erkek çocukları direkt olarak baba karakteriyle kendilerini özdeştirerek cinsel kimliklerini oluşturma yönünde büyük bir adım atmış olurlar.

Bu aşamada babanın çocuğuyla kurmuş olduğu sağlıklı ilişki erkek çocuğunun cinsel kimlik karmaşasından sağlıklı bir şekilde çıkmasını kolaylaştıracaktır. Kız çocukları için ise baba karakteri hayatlarında tanıdıkları ilk erkek konumuna yerleşiyor.

Bu aşamada babadan ilgi ve sevgi görmeyen kız çocukları yaşamlarının ilerleyen evrelerinde baba sevgisini farklı şekillerde karşılamaya çalışarak olumsuz durumların içine girebiliyor. Genelde kendilerinden yaşça büyük erkeklerle duygusal ilişki kurmaya çalışarak bu boşluğu doldurmaya çalışıyorlar. Kız çocuklarının bilinçaltı olarak babalarına benzeyen erkeklerle evlilik yapma eğilimlerinin olduğu da gözlemleniyor.

Tüm bunların yanı sıra her iki cins çocuk içinde babalarıyla kurmuş oldukları sağlıklı ilişki özgüvenin temelini oluşturuyor. Babaları tarafından manevi olarak desteklenen çocuklar olumlu benlik algısı geliştirerek yaşamlarında daha başarılı oluyorlar. Babanın sevgisi çocukta psikolojik olarak güçlü bir yapı oluşturmasını sağlıyor. Psikolojik olarak kendini güçlü hisseden çocuk, karşılaştığı güçlüklerle savaşma konusunda baba ilgisinden mahrum olan çocuklara göre daha başarılı oluyorlar.

Babalık Maddiyat Değildir

Yukarıda bahsettiğimiz durumları düşündüğümüzde babaların çocuklarının hayatlarında birebir yer edinmeleri ve çocuklarıyla sağlıklı ilişki kurmaları çok büyük önem arz ediyor halde babaların çocuklarının ihtiyaçlarını sadece maddi açıdan karşılamasının ve sadece anne ilgisi ve şefkatinin çocukların sağlıklı gelişim göstermeleri için yeterli olmadığını anlamış bulunmaktayız.

Babaların da çocuk yetiştirme sürecinde aktif rol almaları çocukların ruh sağlıklarını olumlu etkilediği gibi aile hayatını çok daha huzurlu bir hale sokacaktır.

Duygu BERGİL